१९ असार २०७७, शुक्रबार १८:३९
टाेखा लाइभ,असार १९ काठमाडौं: टाेखा नगरपालिका वडा नं ६ र ७ काे सिमाना शिव टाेलविकास संस्थाबाट टाेखा नगरपालिका अगाडिदेखि त्रियाेग […]
१८ असार २०७७, बिहीबार १९:४८
एजेन्सी । रियादको सपिङ महलबाहिर अक्सर हाइ–हिलका साथमा सुन्तला रंगको टाइट टप र ट्राउजर लगाएर देखिने एक साउदी महिलाका कारण […]
१८ असार २०७७, बिहीबार ०९:५५
टाेखा लाइभ,असार १८ काठमाडौं : सत्तारुढ दल नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी (नेकपा)का ३० स्थायी समिति सदस्यले प्रधानमन्त्री केपी ओलीको राजीनामा माग्ने […]
१७ असार २०७७, बुधबार १९:३३
Babu Ram Ghimire, Buddhist Study, TU. PhD. Scholar. गोरखा सुरुदेखि नै मशाल/मसालको राजनीतक प्रभाव रहेकोजिल्ला हो | जिल्लाभर राजनीतिक नेतृत्व गर्ने शिक्षकहरु नै थिए | २०४२ सालतिर विभाजन भई मशाल र मसाल भयो | मेरो दाजु मसाल को र मलाई पढाउने शिक्षकहरू मशालको भएको, साथै म इकाईकमिटी को सचिब भएकोले मलाई, शिक्षकहरुले स्कूलबाटनिष्काशन गर्ने निर्णय गरे | जबकि पार्टी फुटेको नै मलाई थाहा छैन | विद्यालय व्यवस्थापन समितिले, एस.एल.सी. दिने व्यवस्थामिलाइदियो | एस.एल.सी. पछि, महेन्द्ररत्न ताहाचल क्याम्पसकाठमाडौंमा, गणित-विज्ञान विषय लिई प्रवीणता प्रमाणपत्र तह भर्नागरियो | किनकी मैले स्कुलामा गणित बिज्ञान शिक्षकको तागतअरुको देखेकै थिएन | कलेज बिदा भएको बेला, र म गाउँमा गएकोबेला, गाउँको आफैंले पढेको स्कुलमा विभिन्न खाली कक्षाहरु लिनेगरिन्थ्यो | पढाउने चाहना बढ्दै थियो, शिक्षक हुने लक्षणहरु देखा पर्दैथिए | समाजमा भ्रष्ट,शोषण,दमन्,राज्यकारण थियो । शिक्षकहरुकोत्यसको विरोध गर्दथे | यसको मुलकारण सरकारले शिक्षकहरुलाईराष्ट्रद्रोहीको मुद्दा लगाएको थियो । शिक्षा विषय लिएर पढेको,अर्कोतिर शिक्षक हुनु भनेको, झण्डै राजनीतिक पार्टीमा संलग्न हुनुजस्तै छाप बसेको बेला, शिक्षक हुने हुटहुटी बढिरहेको थियो | हाम्रोपरिवर्तनको विचारलाई, राजतन्त्र बाधक थियो । कारण राजतन्त्रराजपरिवार, त्यसको मन्त्रिमण्डल, राजपरिषद, कार्यकर्ताको ब्यापकसन्ख्या, तीनका नातागोता,र समर्थकलाई सेवा सुबिधामा लगानीगर्दागर्दै बजेट नै सिद्दिन्थ्यो । यो २०५३ सालको कुरो हो । म त्त्यो राजनिति भित्रपर्ननसकेकोले, मेरो घर भएको स्थानमा नभई दैनिक २ घण्टा ठाडो,उकालो, रातोमाटो, चिप्लो बाटो, जंगलको बाटो, (पालेको बन) को ओहोर-दोहोर गर्दै जागिर शुरु गरे, श्री भागवती मा. बि. दर्बुङ-६गोर्खामा । बाटोमा हामी तीन जना (म, बाबुराम शर्मा, र मीनकुमार )शिक्षक हरु थियौं, सँगै दैनिक आउने जाने | घर बाट ८:३० बजे प्रायनिस्किसकेका हुन्थ्यौं । तर कहिलेकाही एक्लै हुँदा, डर लाग्थ्यो |एक्लो हुँदा त दायाबाया हेरेर हिंड्नुपर्ने नै थियो । एकदिन म एक्लैथिए | मेरो र बाघको जम्काभेट भयो १०-१५ फड्कोको बिचमा रअकस्मात देखादेख भयो । जहाँ चौबाटो थियो । सानोमा बुवाहरुले बाघको बारेमा गरेको कुरा सम्झना आयो |अकस्मात्, बाघ भेटेमा, भागी नहाल्नु तर नजिकै रुख चडन सकेबाघले केहि गर्न सक्दैन | तर ती जानेका सबै कुरा दिमागले काम गर्ननभ्याउँने रहेछ | थु -थु कती पटक गर्नु रे! सरासर वास्तै नगरि जानु रे !,पछि हट्नु रे!, आआफ्ना अनुभवहरु आदी । स्कुल छुट्टी भएपछिआएको, पौष महिना, ५:० बजिसकेको थियो । बाघ पातलोजंगलबाट अलि बाक्लो तिर जान खोज्दै रहेछ । दुईवटा बाटोजोडिएको ठाउँ, एउटा मुल बाटो बाटअर्को अलि सहायक बाटो थियो| बाघ सहायक बाटो बाट आएको थियो । सम्भवतः त्यो पोथी बाघथियो, किनकी पेट अलि झोलिएको थियो । यो पहिलो जम्काभेट भनेहोइन | घना जंगलको बिचमा, एक्लै र हतार-हतारमा दौडिएकोले मनमस्तिष्कमा झड्का पर्नेगरी जिउ सिरिङ भयो | सुने अनुसार भाले बाघभन्दा पोथी बाघ, भोक र बच्चा भेट्ने हतारको कारणले बढी खतराहुन्छ | अलि सुरक्षित हुने महसुस गरी, पछाडिको चौतारोमा चढ्न पुगे ।चौतरो अलि अग्लो थियो, उसले हेरिरहेको थियो । थोरै राहतमिलेजस्तो लाग्यो | म अलि अग्लोमा छु जस्तो लाग्यो | केहिबेर्, हेराहेर भयो । यि सबकुरा सम्झेर, बाघसँग जुधेको आखा पछीहटाउदा, पुरै करेन्ट लागे जस्तो भयो | बाघ निकै ठुलो थियो । घरपरिवार्, बा, आमा के के सम्झियो, छोराछोरीलाई, सम्झियो नैबिर्सियो । त्यो भन्दा पहिला गोठालो जादा, धेरै मान्छे, धेरै गाइ,बाख्रा, बस्तु भाउहरुका बिचमा भेटीएको थियो । सबेेले हाहा हुहुगरेपछि भागेको थियो । निकै तलबाट देखेको अलि सानो जस्तोलागेको थियो । यो कुराको पनि सम्झना आयो | सायद्, यि सब कुराबढीमा २/३ मिनेट भित्रका कुरा मात्र हुन । एकैछिनमा, बाग आफुआएकै बाटोमा फर्क्यो । सुनेको उसलाई पनि डर त लाग्छ रे, भनेरथोरै साहास आयो एकातिर, भने अर्को तिर, अब अघी जाउ तओरालो बाटो छ, पछाडिबाट आउला कि भन्ने डर | पछाडि जाउ तगन्तब् उल्टो दुविधा कै बिचमा, आगाडी बढ्ने निधो भो र बेजोडओरालो १०:० मिनेट कुदेर मात्र पछाडि हेरे, अनि मात्र ढुक्क भय, एकैछिन लाई । अझै ४५: 0 मिनेट जती अझ जंगल बाटो बाकी छ । झन -झन डर लाग्दै घर पुगियो । धन्य मेरो जागिर! […]
१७ असार २०७७, बुधबार १८:२६
टोखा लाइभ ।विश्व नै अहिले कोरोनाको महामारीको त्रासमा छ। कोरोना भाइरसको संक्रमण तथा रोकथामका लागि काठमांडौं पनि बन्दाबन्दीकै अवस्थामा छ। […]
१७ असार २०७७, बुधबार १७:३२
सानफ्रान्सिस्को– अमेरिकी संघीय उड्डयन प्रशासन (एफएए) ले बोइङ ७३७ म्याक्स शृंखलाका बिमानहरु पुनः उडानका लागि परीक्षण गर्न सोमबार अनुमति दिएको […]
१७ असार २०७७, बुधबार ११:२३
टाेखा लाइभ,असार १७ काठमाडौं : प्रतिनिधिसभा सदस्य रहेकी ज्ञानकुमारी छन्त्यालको ६३ बर्षको उमेरमा आज निधन भएको छ । उनी नेपाली […]
१६ असार २०७७, मंगलवार २१:५०
ओम शंकर श्रेष्ठ एक्लै बस्दा दिमाग र मनको मिलन भएर केही कुरा फुर्नासाथ फेसबुकमापोस्ट गर्ने बानी परेको थियो। कहिले आफ्नो पोस्टलाईधेरैलाइकगरिदिँदाझनैफुर्किन्थे। गीत लेख्ने अर्को बानी भएकाले कहिलेकाहीँ व्यस्त अवस्थामा यसो एक दुईलाइन कोरेर पोस्टगर्ने गर्छु। केहीदिन अघिमात्र, “एकचोटी भएपनि भेटूँभेटूँलाग्ने मान्छे त वर्षौं अघि नै बितिसकेका रहेछन्।”लेखेर पोष्ट गरेथें। कहिलेकाहीँ मात्र फोन गर्ने स्कुलको एकजना साथीले एक्कासी फोन गरे।उनले एकछिनअघि मैले गरेको पोस्टबारे सोधे ।“ त्यो भेट्छु भन्दाभन्दैधेरैवर्षअघि नै बितिसकेको मान्छेको हो ? ” मलाई उनको प्रश्न वाहियातलाग्यो। मैले भनेँ, “ ह्या ! त्यो त्यसै लेखेको , अलि राम्रा लाइनहरू यसोदिमागमा आउना साथ लेखेर पोष्ट गरिहाल्ने बानी। खै, राम्रो भनौँ कि नराम्रोबानी भनूँ । पछि कुनैबेला कहीँ कतै कथा वा उपन्यासमा घुसाउने गर्छु त्यस्ताकुराहरु।”उनले एकछिन ए।।, ए।। मात्र भनिरहे । त्यसपछि प्रसङ्गबाहिरको एउटा प्रश्न तेर्स्याए , “ तिमीले राजेन्द्रको बारेमा थाहा पायौ त ? ”अचानक मेरो मुखबाटअलच्छिना शब्दहरु चिप्लिए । “ के भयोराजेन्द्रलाई, मरेछन् ीक् ? ” मेरो साथी अरुण्ँले झस्किँदै भने, “कति नथाहा नपाए जस्तो गर्छौ रु राजेन्द्र त मसँग भन्दा तिमीसँगधेरै मिल्ने हुन् , नि ।उनी तिमी कहाँआइरहने गर्थे होइन र ? ” मैले जवाफ फर्काएँ, “ ए, मेरो विवाहअघि त प्राय जसो हरेक शनिबारआउँथे नि वीरेन्द्रसँगै। त्योबेला म्यारिज भन्ने खेलै आएको थिएन। हामी पप्लुखेल्थ्यौँ। अझ जित्नेले साँझमा यसो मरुतिर गएर मम, कचिला, छोयलाख्वाउनु पथ्र्यो । ” अरुणले बल्ल मुख्य कुरा खोले“हो त नि राजेन्द्र मरिसके। यदि तिमीलाईउनी मरेको कुरा पहिले थाहा नभएको भए किन प्वाक्क मरेछन् कि भन्नुपरेको । तिम्रो मुखको जिब्रो नै कालो। त्यसैले त तिमीलाई डेन्जर मान्छेभन्दारहेछन्।” आखिर विद्यालयको साथी त परेअरुण। उनले डेन्जर सेन्जर जे जे भने पनिमलाई मतलब हुने वा चित्त दुख्ने कुरै थिएन। त्यसैले भनेँ, “अँ, कहिले गएछन्त ? त्यही हार्ट एटेक त होला नि होइन ? ” अरुणले भने, “ ए मैले पनि धेरै पछि मात्र थाहा पाएको। मरेकै दुई वर्षभइसक्यो। सुरुमा त मलाई पनि हार्ट एटेक होला जस्तो लागेथ्यो।मलाईअलि खुल्दुली बढ्यो, कि कतै आत्महत्या त गरेको होइन ? […]
१६ असार २०७७, मंगलवार २०:०२
टोखा लाइभ । विनाशकारी सलह किरा टोखा छिरेको छ । सरकारी अनुमान फेल खुवाउँदै भारतबाट किराको झुण्ड राजधानी काठमांडौंको टोखा […]
१६ असार २०७७, मंगलवार १७:२९
टाेखा लाइभकाठमाडैं, १६ असार । चीनबाट फैलिएको कोरोना भाइरसले यतिवेला विश्वलाई सताइरहेको छ । यसैबीच चीनबाट अर्को खबर फैलिएको छ, […]
अध्यक्ष प्रकाशक तथा सम्पादक
सानुराज डंगोल
सूचना विभाग दर्ता प्रमाण पत्र नं- २३६५/
०७७-७८
